تا رمضان سال بعد طول بكشد ، قضاى روزه‌هائى را كه نگرفته بر أو واجب نيست وبايد براي هر روز يك مد طعام يعنى گندم يا جو يا نان ومانند اينها به فقير بدهد ، ولى اگر بواسطة عذر ديگرى مثلا براي مسافرت روزه نگرفته باشد ، وعذر أو تا رمضان بعد باقي بماند ، روزه‌هائى را كه نگرفته بايد قضا كند ، واحتياط واجب آنست كه براي هر روز يك مد طعام به فقير بدهد . ( مسأله 1713 ) : اگر بواسطة مرضى روزه رمضان را نگيرد ، وبعد از رمضان مرض أو بر طرف شود ، ولى عذر ديگرى پيدا كند كه نتواند تا رمضان بعد قضاى روزه را بگيرد ، بايد روزه‌هائى را كه نگرفته قضا نمايد ، ونيز اگر در ماه رمضان غير از مرض عذر ديگرى داشته باشد ، وبعد از رمضان آن عذر بر طرف شود ، وتا رمضان سال بعد بواسطة مرض نتواند روزه بگيرد ، روزه‌هائى را كه نگرفته بايد قضا كند وبنابر احتياط واجب براي هر روز يك مد طعام نيز به فقير بدهد . ( مسأله 1714 ) : اگر در ماه رمضان بواسطة عذرى روزه نگيرد ، وبعد از رمضان عذر أو بر طرف شود ، وتا رمضان آينده عمدا قضاى روزه را نگيرد ، بايد روزه را قضا كند وبراي هر روز يك مد طعام هم به فقير بدهد . ( مسأله 1715 ) : اگر در قضاى روزه كوتاهى كند تا وقتي تنگ شود ، ودر تنگى وقت عذر پيدا كند ، بايد قضا را بگيرد ، وبنابر احتياط براي هر روز يك مد طعام به فقير بدهد ، وهمچنين است ، اگر بعد از بر طرف شدن عذر تصميم داشته باشد كه روزه‌هاى خود را قضا كند ، ولى پيش از آن كه قضا نمايد در تنگى وقت عذر پيدا كند . ( مسأله 1716 ) : اگر مرض انسان چند سال طول بكشد ، بعد از آن كه خوب شد ، بايد قضاى رمضان آخر را بگيرد ، وبراي هر روز از سالهاى پيش يك مد طعام به فقير بدهد .